Nakaka-inis, nakaka-bwisit. Isang pagkakamaling talaga namang mananagot ako. Hindi lang sayo kundi pati sa mama ko, sigurado naman ako na hindi mo papalamsin itong nagawa ko eh. Pero ganun pa man kailangan kong harapin kasi yun ung result ng action ko ehhh. Masyado akong occupied sa mga pinaggagagawa ko kaya ayun naset aside ko ung mga responsibilities ko. Wala naman akong magagawa ehh no excuses kasi twice ehhh. Hindi na rin ako masyadong magpapaliwanag kasi I am sure naman na wala na itong magagawa. Nagsasayang lang ako ng laway ko kasi hindi rin naman ako papakinggan at saka anong excuse ang gagawin ko?? sasabihin ko na nanonood kasi ako ng movies kaya ganun or kasi nagamamadali lang talaga ako ehhh. well valid ba yun? hindi naman katanggap tanggap diba pero yun kasi talaga yung totoo ehhh.. Siguro naman once in your life na experience mo na rin yung ganito diba. Hindi ka naman siguro perfect para d maranasan un ehh. Pero eto lang ang gusto kong sabihin sayo well sorry po. Pero nangyari na ang nangyari wala na akong magagawa sa bagay na yan. I just accept it and take the punishments of my actions. HIndi nmn makitid ang utak ko upang hindi maunawan ehh.